Divisar el valle desde lo alto sigue aportando lo mismo. Natura sonríe vislumbrada la disposisición a aceptar la bienvenida. La misma promesa que hoy se viste de lluvia de colores nítidos aún entre nieblas tornándose físicas, paseantes, caminantes del cielo por la tierra entre nubes. Ascenso a la montaña segura de tocar el cielo en los pasos que caminan tierra mojada de verde lluvia.
Imágenes de Juan de la última salida Nómada
Permitidme honrar a los Nómadas con nombre y sin apellido
http://plus.google.com/photos/100030737103496112422/albums/5937191929473179841?authkey=COr4iejPu-DdeA
Ponte de Lima - Rubiaes. Cinco Nómadas en el camino y una más
Unha que camiña
Xenerosidade da terra
A creación dalgunhas crónicas, non sei por qué, destacan no sentimento cun toque especial sobre outras. Non sei se ten que ver cun estado de ánimo sentido ou cunha tarde de choiva fría mentres sinto os pes enfundados nuns calcetíns quentiños, o certo é que de toda-las oportunidades que foi ofertando o día a oportunidade agora é para recrearme na lembranza dunha xornada sendo Caminhante con e entre os Caminhantes.
A creación dalgunhas crónicas, non sei por qué, destacan no sentimento cun toque especial sobre outras. Non sei se ten que ver cun estado de ánimo sentido ou cunha tarde de choiva fría mentres sinto os pes enfundados nuns calcetíns quentiños, o certo é que de toda-las oportunidades que foi ofertando o día a oportunidade agora é para recrearme na lembranza dunha xornada sendo Caminhante con e entre os Caminhantes.
Fotos de Juan de la última salida Nómada
Pues aquí quedan las vivencias en forma de imágenes captadas, compañer@s.
Gracias, Juan.
http://plus.google.com/photos/100030737103496112422/albums/5926780117353549825?authkey=CMqTjcjog-D_ywE
Gracias, Juan.
http://plus.google.com/photos/100030737103496112422/albums/5926780117353549825?authkey=CMqTjcjog-D_ywE
Inolvidable despedida Nómada al verano 013
Si me dicen hace un tiempo que habiendo salida ni me he ocupado de, tan siquiera por prudencia, echarle una visual a la hoja de ruta hubiera contestado rotundamente que eso era del todo imposible para mí. Y ahí estaba yo a las siete y media de la mañana preparando lo necesario para pasar un día Nómada en La Illa de Arousa absolutamente ajena a cualquier otro tipo de preparación y feliz porque teníamos a un compañero dispuesto a hacer las veces de guía sin más ocupación por mi parte que la de dejarme conducir sin dejar de apoyar. Con esta nueva salida gestaríamos las situaciones venideras, hoy teníamos cosas importantes de las que hablar como grupo.
El Camino de Ber
Aquí quedan las imágenes capturadas desde la visión de este gran caminante como es el amigo Bernardo; lindas perspectivas que transportan al camino, y recuerdos gratos de esta misma trayectoria en alguna de sus fases, la Vía de La Plata, realizada por los Nómadas años ha, en la que tanto Ber como ésta que escribe compartieron camino, experiencias, vivencias, cervecitas frescas y amistad.
O día en que nos convertemos en camiñantes desbrozadores
Sanfíns, un ano máis
E chegou o día, ou máis ben a noite. Traspasábamos a fermosa entrada a Sanfíns cinco afectos á tardiña despóis dunha odisea estilo "S.", cousa que a ninguén lle sorprende a estas alturas, ou sexa, perdéndonos, para atoparnos de novo, sempre. Nunca tiven problemas para saír de Sanfíns, o que se dí chegar, por unhas cousas ou por outras o caso é que nunca chego polo mesmo camiño; desta vez a odisea foi das gordas, simpáticas, arrincounos risas e ata houbo algún momento que ficamos sen respirar metendo o coche por un camiño tan estreito que metía medo para rematar por unha pista en pleno monte onde a única referencia que tiña é a que teño sempre, que son quen de mirar máis alá e aínda que pareza increíble, nin sabendo moi ben cómo sempre estou ubicada.
Sanfíns, entrada á substancia do tempo
Próximo reencontro en Sanfíns o 27 de xullo; non hai palabras que poidan expresar con fidelidade as sensacións que se viven alí. Moito escribín sobre este lugar que ocupa un recanto moi especial no meu corazón, e hoxe aínda ben que comezei a escribir, a medida que ía insertando as imaxes pregunteime se non sería mellor calar porque hai momentos e situacións nas que as palabras fican insuficientes ante tanto esplendor de natura; e resulta que coma conclusión a falta de un, dous textos, o segundo escrito por Manuel Gago, xoia escrita que atopei na procura de imaxes que ilustrasen o meu texto e que xurdiron vía internet. A pesar de tanta beleza falando por sí mesma finalmente pensei que as palabras tamén son importantes e teñen a súa razón de ser.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






